DÜŞ

Düşlerde şifa arar olmuşuz; zira bulmuşuz da... Yan etkiler içerirmiş bu şifa, düşler karaya çalınınca fark etmişiz. Şifaya da şifa bulunmaz ki. O vakit anlamış saf zerdüşt; en büyük hatayı düşlemekle yaptığını...

YOLU DÜŞLEMELİ

Düşler mi çok kısaydı yahut uykusuz geceler mi çok uzundu? Bu tür keskin hatları yok etmeli hatıralardan. Sayısız geceler var diye sayıklayarak su serpmeli yüreklere. Hatırı sayılır düşler kurmalı, lakin yakalamaya çalışmamalı onları; yakabilir nasır tutmamış elleri.
Ardından belleği hepten silmeli; keşfetmeye heyecan duymalı yeni anıları. Taşlar döşemeli; kendi yolunu yaratmalı. Kim bilir, belki farklı yollar keşfedilir ilerledikçe; yeni yoldaşlar bulunur kendine, bir diğerine. Bunun için öncelik yoldaşsız bir yol düşlemektir ve o düşü hiç yakalamamaya çalışmaktır. İşte o vakit çıkıverir karşına, yolun uzunluğuna derman olacak değişik bir yüz, değişik bir vücut...

DÜŞ

Anlamsızlıklardan anlam çıkarıyor olsam, hayatım bir hayli anlam kazanırdı. Lakin çıkarmıyorum, çıkaramıyorum. Sizdiniz anlamsız olan, bendim anlam arayan. Bu sebepten kesişemedi düşlerimiz. Hayallerimizin arasında bir uçurum vardı. Uçurumun sizin olan tarafına atlamayı denedim, ancak ne düşlerim, ne de ben uçabilirdik ki aşabileyim uçurumu. Peşisıra başladım ebedi düşüşe. Halen düşmekteyim o karanlık ve sonsuz uçurumda, zihnimde binbir "keşke" ile... Dibe ulaşmak istiyorum artık, ucunda çarpıp parçalara ayrılmak olsa bile.
Düşüyorum ve düşüyorum. Jüri koltuğuna oturduğumu düşlüyorum ve hepinizi Oscar ödülüne layık görüyorum... Oyunculuğunuzu ayakta alkışlıyorum...