Dört bir yanımda koşuşturan insanlar ilişmekte gözüme...
Kendisinin neden sabitleştiğini düşüneduran beynim; hayat-yörüngesinden çıkmış olduğu kanısına varmakta. Ya "hayat" yeterli çekim gücüne sahip değildi, yahut "hayat" adında birşey mevcut değil.
Herşeyi göründüğü gibi benimseyen insanların yanısıra, kör bir insan; görememektedir şeklin yanıltıcı güzelliğini, her daim hayal etmektedir...
Oydum zihnimin gözlerini; bundan böyle kördür kendisi. Ne de olsa, gerçeği saptırmak dışında neye sebebiyet verir görüntü?
Bunun üzerine " Görüntü sebebin kendisidir." i savlayanlar boy gösterebilir. Emin olun onlar, benden de kör olanlardır.
Kalbimde mi bir sorun var, yoksa ben hepten mi kalpsizim? Her halükarda bitmişim. Göğsümü açıp da bir kontrol etsene doktor bey. Eğer kalbimde bir sorun varsa; o artık sizin sorununuz, eğer kalbim hepten yok ise; o da beni sevenlerin sorunudur. Yeter ki yar o göğsü doktor bey, yeter ki yar...
Şayet deneyimleme olmasaydı, ne bir soru, ne bir düşünce, ne de bir duygu oluşumunu tamamlayabilirdi. Anlamını bu üçgen içerisinde kazandığına inanan ruhum, oradan buradan duyarak değil; birinci elden deneyimleyerek tadına varmak ister yaşamın!
Devirdim başımı kağıda.
Şarlatan gülüşmeler çalınsa da kulağıma,
Kulak tıkaçlarım var benim,
Oynar kalemim her daim.
Bendeniz yorgun...
Çünkü açık idi gözleri,
Dünyaya geldiği günden beri.
Taktıramadılar kendi "gözlüklerini",
Geniş alnı izin vermedi.
Açık idi beyni.
Lakin;
farklı marka süzgeç kullanıyordu mantığı,
Süzemedi hayatın tek şık sunan,
O da yanlış cevap olan,
sorgusal niteliğini.
Süzgecin altında bulunan,
Koca bir hiçlik olunca,
Kendinden şüphe etti.
Zilzurna ayık olan beyni,
Sarhoş sandı kendini.
"Hayır!" diye haykırmak mı çok zor geldi? Ne karşı çıktın, ne onayladın,
ne de çekip gittin; sadece konuştun be dostum! Neden hala buradasın? Neden onurunu
yüreğine tıkıştırıp da çekip gitmiyorsun? Çok mu küçük idi kalbin, yahut; çok mu
büyük geldi onurun?
Cevap verme dostum, cevap verme, ne olursun... Sorularımla yalnız bırak
beni! Açma o arka yüzü sapsarı, kokuşmuş, önü bembeyaz dişli ağzını. Anlayamam ki
seni; aynen senin beni duyamayacağın gibi...
Çıkarma kulaklıklarını, çıkarma "pembe tozlar" serpiştirdikleri amerikan
yapımı gözlüklerini. Ne olur dostum; anlatma kendini, anlama beni!
Eşeğine ters binmiş Nasrettin Hoca'yım ben; sen anca gülersin bana. Benim
eşeğim de sana kıçıyla gülüyor da, haberin yok be dostum!
